مادامی که انسان جایگاه خویش را نشناخته است و در ذهن خود سر در گم است در رویداد های مختلف دستخوش جریانات روزگار می گردد و اما حجاب...مادامی که مسئله تو با خودت حل نشده است ،حجاب همچون قبرستانی سیاه و کفنی غم آلوده برای تو خواهد بود و عذر های بیشماری در راه آن خواهی داشت ،

آدم دلش پاک باشه لباس که مهم نیست ...

چه بسا چادریی که ...  روابط آزاد طبیعی است ،این مسئله در کشورهای دیگر حل شده...چشمش کور می خواد نگاه نکنه...و مسائلی دیگر.

واقعا برای خانمی که نگاهش به زندگی خلاصه می شود در  کار کردن و حقوق گرفتن و خود آرایی به بهترین وجه برای جلوه کردن و نشان دادن خود و در دل ها جا شدن می باشد ،حجاب یعنی مرگ ،مرگ شخصیتش،چون همه شخصیتش با حجاب محو می شود و همین است که قبول این موضوع برایش سنگین است.مادامی که خود را نشناخته ای و درگیر خور و خواب و تنوع و لذت طلبی و گذران عمر هستی ،گذر سریع عمر را  بینی و به روی خود نیاوری ،مشکلت پا برجاست .تا زمانی که تحول و تحرک و راه افتادن در ذهن تو نقش ببندد و از این بودن و مرداب ماندن خسته شوی و بخواهی راه بیفتی.حال اگر بخواهی حرکت کنی به ناچار محل حرکتت دنیا خواهد بود .بپا تا در این دنیا گرد و خاک نکنی و دلی را به زنجیر نکشی و سنگ راه نشوی ،و با دلبری و لفاظی دلی را زمینگیر نکنی .مسئله پاک بودنت نیست ،مسئوله این است که ممکن است که سبب شوی یک نفر دیگر بگندد .انسان واقعی از محدوده و حصار منیت بیرون است و می داند که عشق هستی در وجودش گنجانده شده است،و اجزای جامعه در ارتباط با هم هستند.اگر وی بگندد ،گند وی به تو هم سرایت خواهد کرد ،و این عشق و ارتباط اجزای عالم با هم است که سبب می شود که تو نسبت به بقیه بی اعتنا نباشی.همین عشق است که سبب می شود که مادران داروهای خطرناک را از دسترس بچه های فضول،دور نگه دارند .می دانی که هر حرکت تو تاثیری خواهد داشت،پس در این راه گردو خاک نکن که حرکت خودت در این مسیر،سخت تر می شود .اگر می گویی این مسئله در کشورهای دیگر حل شده است ،باید گفت که این به سان آن می ماند که بگوییم ،مسئله رودها در کشورهای دیگر حل شده است.در یک کشور آب را راحت هدر می دهند یا از آن بهره برداری نمی کنند،و آبهای روان به باتلاق و مرداب تبدیل می شوند .به جای بهره برداری از استعدادهای افراد، برایشان کلوپ و نمایشگاه می سازند و چرخ بایشگاه های شبانه را می چرخانند.اما در این مسیر،برای رسیدن به انسانیت ،استعدادها نباید هرز رود.عده ای آن را احتکار می کنند و عده ای حراج .انسان اگر جایگاه خود را بشناسد ،دیگر هیچ تنوع و تکراری ارضایش نمی کند ،و ازتحریک ها به سوی خوبی ها میل می کند و به جای هرز استعدادها ،انها را رهبری می کند.

کنجکاوی ها اگر در درون ،با شناخت و آگاهی ها برخورد کند دیگر هیچ گاه به صورت کج و معوج بروز نخواهد کرد.در این راه تو با آتشی مقارنی که حتی کفش و دمپایی نیز ،آتشش را شعله ور می کند.آری،لباس بینش نمی آورد حتی اگر به سبب عشق یا ترس ،حجاب داشته باشی ،آن حجاب ،بازی توست،و در هر لباس که باشی ،چون نگاه و بینشت عوض نشده ،همان کاری را می کنی که خواهی.لبا بینش نمی آورد ،اما بینش ،عمل می آورد و از دل پاک ،عمل پاک بیرون می تراود .حق نداری سنگ راه کسی شوی.حتی باید نگاهی عمیق تر داشت و گفت که حتی در روابط زن و شوهری نیز حق نداری صاحب دل دیگری باشی ،که دل دار،کس دیگری است.در این راه باید گفت که هرکس مانع استعداد ها ی دیگر شود ،طاغوت است.در این راه،نگاه هایت ،حرفهایت ،حرکاتت ،پنهانی کنترل می شود.ناپخته بودن آنها ممکن است که با دلی بازی کند ونگاه های مریض را حریص.حال با این تعاریفی که بیان شد می توان گفت که حجاب حتی برای مرد نیز تعریف می شود،که باید مواظب رفتارش باشد ،تا دلی را در حال خویش گره نزند و سنگ راه نشود .با این بینش دیگر آن عذر ها رنگ خواهد باخت .که اساسا حجاب محصول دگرگونی بینش است و این وجدان توست که تعیین می کند چگونه عمل کنی...